ΑΕΚ: Από εδώ και πέρα πρέπει να αναλάβουν οι προσωπικότητες

Το πρόβλημα, όμως, είναι στην άλλη πλευρά του γηπέδου. Εκεί όπου τα παιχνίδια κρίνονται. Σε τρία ντέρμπι, η ΑΕΚ δεν έχει πάρει το γκολ από τους επιθετικούς της. Και αυτό δεν είναι απλώς ένα στατιστικό στοιχείο, είναι καμπανάκι. Γιατί σε τέτοιες συνθήκες, το γκολ δεν έρχεται εύκολα. Δεν θα δημιουργήσεις δέκα καθαρές ευκαιρίες. Θα έχεις μία, ίσως δύο. Και εκεί πρέπει να μιλήσει η ποιότητα.

Εδώ είναι που οι προσωπικότητες καλούνται να βγουν μπροστά. Ο Βάργκα και ο Γιόβιτς δεν είναι απλώς δύο ακόμα επιθετικοί. Είναι παίκτες που έχουν την εμπειρία και την ποιότητα να καθορίσουν παιχνίδια. Ο Βάργκα, παρά την τεράστια δουλειά που κάνει στο γήπεδο, τρέξιμο, μονομαχίες, πίεση, φτάνει σε στιγμές εκτέλεσης κουρασμένος. Είναι αποτέλεσμα του τρόπου παιχνιδιού που έχει επιλέξει ο Μάρκο Νικολίτς, αλλά σε αυτό το επίπεδο, αυτό δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι. Η μεγάλη ευκαιρία στη Λεωφόρο είναι χαρακτηριστική καθώς τέτοιες φάσεις πρέπει να γίνονται γκολ. Όχι γιατί το λένε τα στατιστικά και τα expected goals, αλλά γιατί το απαιτεί η στιγμή.

Αντίστοιχα, ο Γιόβιτς είναι ένας παίκτης που δεν χρειάζεται πολλές επαφές για να σκοράρει. Αλλά για να το κάνει, πρέπει να βρεθεί στο παιχνίδι, να πάρει μπάλες σε συνθήκες που μπορεί να εκτελέσει. Και εδώ υπάρχει ένα ζήτημα συνολικής λειτουργίας: η ΑΕΚ δεν τροφοδοτεί όσο θα έπρεπε τους επιθετικούς της σε καλές συνθήκες. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να διορθωθεί άμεσα.

Παράλληλα, υπάρχει και το θέμα των επιλογών από τον πάγκο. Παίκτες όπως ο Νίκλας Ελίασον και ο Ρόμπερτ Λιουμπίτσιτς δείχνουν να μην μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτή τη φάση της σεζόν. Δεν είναι απαραίτητα κακοί παίκτες, αλλά τώρα δεν είναι ικανοί να δώσουν λύσεις. Και σε τέτοια παιχνίδια, η ανοχή μειώνεται δραματικά. Αντί να βοηθούν, συχνά χαλάνε τον ρυθμό της ομάδας. 

Από την άλλη, ο Κουτέσα αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση. Έχει στοιχεία που μπορούν να δώσουν ενέργεια και απρόβλεπτο, αλλά φαίνεται να αποδίδει καλύτερα όταν ξεκινά, όχι όταν έρχεται από τον πάγκο. Αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη, ειδικά σε παιχνίδια που «κολλάνε».

Κομβικό είναι και το ζήτημα του ρυθμού. Οι Ορμπελίν Πινέδα και Μάριν έδειξαν επηρεασμένοι από την αποχή στο ματς της Λεωφόρου. Ήταν ένα παιχνίδι που τους βρήκε εκτός αγωνιστικού ρυθμού, κάτι που επηρέασε τη συνολική λειτουργία της ομάδας στον άξονα. Αυτό, όμως, μπορεί να αλλάξει γρήγορα. Τα συνεχόμενα παιχνίδια της επόμενης εβδομάδας είναι ίσως ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί, καθώς μέσα από αυτά, η ομάδα μπορεί να βρει ρυθμό, αυτοματισμούς και ένταση.

Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια συγκυρία που ευνοεί την ΑΕΚ. Το +6 από τους διώκτες της δεν είναι απλώς ένα αριθμητικό πλεονέκτημα. Είναι ψυχολογικό αβαντάζ. Της δίνει την πολυτέλεια να διαχειριστεί καταστάσεις, αλλά ταυτόχρονα της δημιουργεί και την υποχρέωση να τελειώσει τη δουλειά. Έχει μπροστά της ένα παιχνίδι στην έδρα της που, θεωρητικά, είναι το πιο βατό της σειράς. Αν το κερδίσει, μπορεί να φτάσει σε απόσταση αναπνοής από τον τίτλο, ίσως και να τον «κλειδώσει» εφόσον οι άλλοι δύο μείνουν ισόπαλοι στην μεταξύ τους αναμέτρηση.

Τα σενάρια είναι πολλά, αλλά η ουσία μία, η ΑΕΚ κρατάει την τύχη στα χέρια της. Μπορεί να πετάξει έναν αντίπαλο εκτός διεκδίκησης, μπορεί να πάει σε «τελικό» στην Τούμπα με προβάδισμα, μπορεί να καθαρίσει την υπόθεση νωρίτερα. Όμως όλα αυτά περνούν μέσα από τις ίδιες προϋποθέσεις.

Στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο σε αυτό το επίπεδο δεν είναι μόνο τακτική και ισορροπία. Είναι και στιγμές. Είναι η μία φάση που θα μπει, το ένα σουτ που θα κάνει τη διαφορά, η μία προσωπική ενέργεια που θα ξεκλειδώσει ένα κλειστό παιχνίδι. Και εκεί χρειάζονται οι προσωπικότητες.

Η ΑΕΚ έχει φτάσει ως εδώ γιατί λειτούργησε ως σύνολο. Για να φτάσει μέχρι το τέλος, χρειάζεται οι μονάδες της να κάνουν το βήμα μπροστά. Να πάρουν την ευθύνη όταν η μπάλα «καίει». Γιατί τα πρωταθλήματα, τελικά, δεν τα παίρνουν μόνο οι καλές ομάδες. Τα παίρνουν εκείνες που έχουν παίκτες έτοιμους να γράψουν το όνομα τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία της εκάστοτε ομάδας.