Ντιέγκο Σιμεόνε: Ο ηγέτης που δεν υποχώρησε ποτέ

Στις 28 Απριλίου 1970, στο Μπουένος Άιρες, γεννήθηκε ένα παιδί που δεν έμαθε ποτέ να υποχωρεί. Δεν ήταν ο πιο ταλαντούχος, ούτε ο πιο εντυπωσιακός. Πείσμωνε, όμως, για να καταφέρει τα πάντα. Το όνομά του Ντιέγκο Σιμεόνε. Το μέλλον του κανείς δεν μπορούσε να το φανταστεί.

Μεγάλωσε σε μια γειτονιά, στην οποία έπρεπε να παλέψεις για να σταθείς όρθιος. Το ποδόσφαιρο ήταν η διέξοδός του και παράλληλα το "σχολείο" του. Εκεί κατάλαβε ότι στη ζωή, αλλά και στο ποδόσφαιρο, τίποτα δεν σου χαρίζεται. Όλα κερδίζονται με κόπο και ιδρώτα. Έμαθε το τι σημαίνει πειθαρχία, πίστη και θυσία. Έβαζε την ομάδα πάνω από όλα. Δεν φοβόταν τις συγκρούσεις. Δεν κρυβόταν. Έμαθε να παίζει για το σύνολο. Δεν τον ένοιαζε αν είχε σκοράρει αλλά το να κερδίζει. “Λένε ότι πρέπει να ξέρεις να χάνεις. Εγώ λέω ότι πρέπει να ξέρεις να κερδίζεις”.

Ο παίκτης που δεν έκανε πίσω

Ως ποδοσφαιριστής, αγωνίστηκε σε πολλούς συλλόγους. Άλλους πιο μικρούς και άλλους πιο μεγάλους. (Βελέζ, Πίζα, Σεβίλλη, Ίντερ, Λάτσιο, Ατλέτικο Μαδρίτης). Δεν τον ένοιαζε σε ποια ομάδα αγωνίζεται. Αυτός έμενε ίδιος χαρακτήρας. Μαχητής και ηγέτης που πολύ θα ήθελαν να του μοιάζουν. Στη Λάτσιο σήκωσε το σκουντέτο και με την Αργεντινή δύο Copa América. Αν και δεν ήταν ποτέ το "εξώφυλλο" των ομάδων και των τίτλων ήταν, όμως, πάντα απαραίτητος. Έπαιζε σκληρά και ταυτόχρονα έξυπνα. Δεν ζήτησε ποτέ να τον αγαπήσουν. Ζήτησε μόνο να τον σέβονται.

Από τον αγωνιστικό χώρο στον πάγκο

Όταν κρέμασε τα παπούτσια του, η "σπίθα" για το ποδόσφαιρο συνέχιζε να καίει στην καρδιά του. Ήξερε ότι δεν θέλει να βγει από τα γήπεδα. Μάλιστα, αποφάσισε να γίνει "ελεγκτής" του. Η προπονητική του καριέρα ξεκίνησε το 2006 σε club της Αργεντινής. Στις Ράσινγκ Κλουμπ και Εστουδιάντες, στις οποίες επικρατούσαν προβλήματα και χάος, πήρε την πρώτη γεύση του πως είναι να είσαι προπονητής. Όμως η πίεση και η "τρέλα", αντί να τον κάνουν να τα παρατήσει, τον πείσμωσαν παραπάνω. Έμαθε να αντέχει και να "διαβάζει" τους ανθρώπους. Να χτίζει ομάδες με χαρακτήρα.

Ατλέτικο Μαδρίτης: η ταύτιση

Η επιστροφή στο σπίτι. Εκεί που εδώ και 14 χρόνια παλεύει με την ζωή του για το καλό της. Το 2011 ανέλαβε μια Ατλέτικο χαμένη, κουρασμένη και χωρίς ταυτότητα. Αυτός της έδωσε ψυχή. Το περίφημο Cholismo δεν ήταν τακτική. Ήταν νοοτροπία, άμυνα, ένταση και ομαδικότητα. «Παίζουμε όλοι. Τρέχουμε όλοι. Υποφέρουμε όλοι.» Κατάφερε και κατέκτησε 8 τρόπαια, χωρίς μεγάλο μπάτζετ, αλλά είχε κάτι πιο σπάνιο. Μία ομάδα που πίστευε ότι δεν είναι κατώτερη από κανέναν.

Τρόπαια:

• 2× La Liga (Πρωτάθλημα Ισπανίας το 2013–14 και το 2020–21)

• 2× UEFA Europa League (το 2011–12 και το 2017–18)

• 2× UEFA Super Cup (το 2012 και το 2018)

• 1× Copa del Rey (Κύπελλο Ισπανίας το 2012–13)

• 1× Supercopa de España (Σούπερ Καπ Ισπανίας το 2014)

Σημαντικές διακρίσεις (χωρίς τρόπαιο):

• 2× φιναλίστ Champions League (το 2014 και το 2016)

Ο ηγέτης του πάγκου

Πολλοί σύλλογοι, διώχνουν, απολύουν και λήγουν συμβόλαια προπονητών, αρκετά συχνά. Μερικές φορές και μέσα στην σεζόν. Αυτό, γιατί θεωρούν ότι φταίνε αυτοί για την κακή πορεία των ομάδων τους. Ο πρόεδρος της Ατλέτικο, όμως, εμπιστεύεται, εδώ και 14 συνεχόμενα χρόνια, με κλειστά μάτια τον Τσόλο, με τους φίλους της να τον αγαπάνε και να πιστεύουν στο πλάνο του. Ο Σιμεόνε δεν κάθεται ποτέ στην διάρκεια του αγώνα. Ζει το ματς. Φωνάζει, πονά, αγκαλιάζει και ματώνει μαζί με τους παίκτες του, επειδή δεν τους βλέπει ως εργαλεία. Τους βλέπει ως στρατιώτες που πρώτος μπαίνει στη μάχη ο ίδιος. Δεν ζήτησε ποτέ να τον πουν καλύτερο προπονητή. Ζήτησε μόνο να μην τον υποτιμήσουν.

Περισσότερο μαχητής παρά σταρ

Ο Σιμεόνε δεν άλλαξε ποτέ φιλοσοφία. Δεν πρόδωσε τις αξίες, τα ιδανικά και τον εαυτό του για να γίνει αρεστός. Δεν έπαιξε «όμορφα» για τα χειροκροτήματα. Έπαιξε για να κερδίζει και κυρίως "Για να μην ντρέπεται όταν κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη". Οι παίκτες του μπορεί να αλλάζουν. Εκείνος όμως όχι. Ίδιος και απαράλλακτος. Σκληρός αλλά δίκαιος, παθιασμένος αλλά ανθρώπινος.

Ο Τσόλο

Ο Ντιέγκο Σιμεόνε δεν είναι απλώς προπονητής. Είναι σύμβολο αντίστασης. Απόδειξη ότι μπορείς να φτάσεις στην κορυφή, χωρίς να είσαι ο πιο "λαμπερός". Ότι η σκληρή δουλειά και η νοοτροπία, μπορούν να κοντράρουν τα πάντα.

Κατάφερε να γίνει προπονητής-θρύλος του ποδοσφαίρου, χωρίς τα πολλά λεφτά και το "όμορφο" τρόπο παιξίματος. Κατάφερε, όμως, να αφήσει την δικιά του πινελιά στην ιστορία του παιχνιδιού. Όλα αυτά, χωρίς να ζητήσει να τον αγαπήσουν. Ζήτησε μόνο να παλέψουν μαζί του.