Ο Παναθηναϊκός δεν έχασε το ματς, έχασε τη σειρά του

Τώρα που έφυγε ο πολύς… κουρνιαχτός από το ματς της Δευτέρα, ας δούμε κάποια πράγματα πιο ψύχραιμα. Δεν ήταν ένα παιχνίδι που θα άλλαζε τη βαθμολογία, ούτε θα καθόριζε κάποιο τίτλο. Ήταν, όμως, ένα παιχνίδι που αποκάλυψε κάτι πολύ πιο ανησυχητικό. Ο Παναθηναϊκός, σε στιγμές πίεσης, μοιάζει να μην έχει αποφασίσει ακόμα τι είναι. Ομάδα με ρόλους ή σύνολο με πρωταγωνιστές που εναλλάσσονται αυθαίρετα;

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να εμπιστεύεσαι το ταλέντο σου και στο να βασίζεσαι αποκλειστικά σε αυτό. Ο Παναθηναϊκός την πέρασε, καιρό τώρα, κι ίσως δεν το κατάλαβε καν. Πόσο επικίνδυνο είναι αυτό εν όψει play-offs; Πολύ. Γιατί εκεί, όταν η μπάλα θα ζυγίζει τόνους, η πειθαρχία είναι το μόνο δίχτυ ασφαλείας. Αν ο καθένας αποφασίζει να γίνει ήρωας με τους δικούς του όρους, το αποτέλεσμα θα είναι η αναρχία. Και η αναρχία στο μπάσκετ τιμωρείται με αποκλεισμό

Οι κατοχές άρχισαν να γίνονται πιο σύντομες, οι αποφάσεις πιο προσωπικές. Η λογική του “δώσε μου τη μπάλα και κάντε στην άκρη” εμφανίστηκε όχι ως εξαίρεση, αλλά ως επιλογή. Κι αυτό είναι το σημείο που αλλάζει όλη η ισορροπία. Γιατί ναι, τα μεγάλα καλάθια πολλές φορές μπαίνουν εκτός συστήματος, από παίκτες που μπορούν να δημιουργήσουν μόνοι τους, που έχουν το ένστικτο, που έχουν το “κρύο αίμα”. Αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι το σχέδιο. Δεν μπορεί να είναι η βάση.

Ο Ναν ήταν, για ακόμη ένα παιχνίδι, εξαιρετικός σε μεγάλο διάστημα. Δημιούργησε, εκτέλεσε, κράτησε επιθετικά τον Παναθηναϊκό όρθιο, αλλά ταυτόχρονα, για ακόμη ένα παιχνίδι, παρασύρθηκε. Μπήκε στο παιχνίδι της πρόκλησης, έχασε τη συγκέντρωσή του και στο τέλος άφησε την ομάδα χωρίς έναν από τους βασικούς της πόλους. Δεν είναι θέμα ικανότητας. Είναι θέμα διαχείρισης. Κάτι που αρχίζει να γίνεται μοτίβο.

Το ίδιο μοτίβο εμφανίστηκε και σε άλλες περιπτώσεις. Κατοχές χωρίς υπομονή. Επιλογές χωρίς δεύτερη σκέψη. Μια ομάδα που έμοιαζε να παίζει περισσότερο με το ένστικτο παρά με τη συνείδηση του παιχνιδιού. Και σε τέτοια παιχνίδια, το ένστικτο δεν αρκεί.

Η μοναξιά του Αταμάν

Ίσως η πιο αποκαλυπτική στιγμή του αγώνα να μην ήταν κάποια φάση, ήταν μια οδηγία. Ο Αταμάν, στο τέλος, έκανε αυτό που για μεγάλο διάστημα έμοιαζε να λείπει: έδωσε ξεκάθαρη κατεύθυνση. Ζήτησε η μπάλα να πάει στον ΛεΣορ. Ζήτησε κάτι απλό, συγκεκριμένο, εφαρμόσιμο.

Κι αυτό δεν συνέβη. Όχι μία φορά. Όχι τυχαία. Συστηματικά. Οι περιφερειακοί κράτησαν τη μπάλα, έπαιξαν για τον εαυτό τους, έπαιξαν με το ένστικτο και όχι με το μυαλό. Η οδηγία του προπονητή χάθηκε κάπου μεταξύ της ρακέτας και της γραμμής του τριπόντου. Εδώ δεν μιλάμε για κακή εκτέλεση, μα ίσως για κάτι πιο βαθύ. Για μια ομάδα που, σε κρίσιμες στιγμές, δεν ακολουθεί την ιεραρχία της. Που δεν υπακούει στο σχέδιο που μόλις της δόθηκε. Αυτό δεν είναι αγωνιστικό πρόβλημα, είναι πρόβλημα λειτουργίας.

Σε μια ομάδα που θέλει να πάει μέχρι το τέλος στην Euroleague, αυτά τα πράγματα δεν είναι λεπτομέρειες, μα η βάση. Η εμπιστοσύνη στον προπονητή, η αποδοχή των ρόλων, η πειθαρχία στο πλάνο. Όταν αυτά αρχίζουν να χαλαρώνουν, το πρόβλημα δεν φαίνεται πάντα άμεσα, αλλά υπάρχει. Και περιμένει.

Η παρουσία παικτών όπως ο Σλούκας, που μπορούν να οργανώσουν και να επιβάλουν ρυθμό, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αντίβαρο. Οι απουσίες, επίσης, παίζουν τον ρόλο τους. Η έλλειψη βάθους σε συγκεκριμένες στιγμές, η μη αξιοποίηση λύσεων όπως ο Τολιόπουλος, δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου οι ίδιες επιλογές επαναλαμβάνονται. Αλλά τίποτα από αυτά δεν εξηγεί πλήρως την ανυπακοή. Κι αυτό είναι το σημείο που πρέπει να προβληματίσει περισσότερο από όλα.

Η σφυρίχτρα ως παραμορφωτικός Φακός

Η διαιτησία λειτούργησε ως το τέλειο άλλοθι για να κρυφτούν οι παθογένειες. Σ΄ ένα ματς που δεν έκρινε τίποτα, οι τρεις κύριοι με τα γκρι αποφάσισαν να γίνουν οι πρωταγωνιστές, δεν άφησαν το μπάσκετ να αναπνεύσει. Κάθε επαφή και σφύριγμα, κάθε ρυθμός και διακοπή. Υπάρχουν φάσεις που δεν φαίνονται μεγάλες τη στιγμή που συμβαίνουν. Και μετά, κοιτάς πίσω και καταλαβαίνεις ότι εκεί άλλαξε το παιχνίδι. Η φάση με τον ΛεΣορ ήταν μία από αυτές.

Από ένα πιθανό γκολ-φάουλ που θα έφερνε το παιχνίδι σε απόσταση μίας κατοχής, η απόφαση για επιθετικό φάουλ μετέτρεψε τη διαφορά σε κάτι πολύ πιο δύσκολο να διαχειριστείς. Δεν είναι μόνο οι πόντοι. Είναι η κατεύθυνση. Είναι το μήνυμα που περνάει στο γήπεδο εκείνη τη στιγμή.

Σε τέτοιες λεπτομέρειες δεν χρειάζεται ένταση για να αναγνωρίσεις τη σημασία τους. Χρειάζεται απλώς να δεις πώς αντέδρασαν οι ομάδες μετά. Ο Παναθηναϊκός δεν έμοιαζε απλώς πίσω στο σκορ, σα να κυνηγά κάτι που μόλις είχε φύγει από τα χέρια του. Κι όταν μια ομάδα αρχίζει να κυνηγά το παιχνίδι αντί να το ελέγχει, τότε το παιχνίδι αλλάζει χαρακτήρα. Γίνεται πιο βιαστικό, πιο ατομικό, πιο ευάλωτο. Από εκεί και μετά φάνηκε πως το ματς τελείωσε πριν την κόρνα της λήξης.

Το πραγματικό ερώτημα πριν την τελική ευθεία

Ο Παναθηναϊκός δεν έχασε απλώς ένα παιχνίδι, μα έδειξε κάτι για το πώς αντιδρά όταν το παιχνίδι ξεφεύγει από τον έλεγχό του. Δεν ήταν (μόνο) η διαιτησία, ούτε ήταν μόνο οι απουσίες. Δεν ήταν καν η αστοχία. Ήταν η αίσθηση ότι, όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως πρέπει, ο καθένας προσπαθεί να τα διορθώσει μόνος του.

Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο για μια ομάδα που ετοιμάζεται για τα play-offs της Euroleague, πιθανότατα χωρίς το πλεονέκτημα έδρας.

Εκεί, τα παιχνίδια δεν συγχωρούν. Οι λεπτομέρειες μεγεθύνονται, οι κακές αποφάσεις τιμωρούνται και, κυρίως, οι ομάδες που δεν έχουν ξεκάθαρη ιεραρχία, διαλύονται μέσα σε δύο κατοχές.

Ο Παναθηναϊκός έχει το ταλέντο. Έχει το βάθος. Έχει τις προσωπικότητες. Αυτό που δεν έχει αποδείξει ακόμη με συνέπεια, είναι ότι μπορεί να λειτουργήσει ως σύνολο όταν το παιχνίδι σκληραίνει. Κι αυτό σε τέτοιο επίπεδο χρειάζεται κάτι περισσότερο από ένα καλό βράδυ ή μια μεγάλη εμφάνιση.

Ίσως τελικά αυτή η ήττα να μην μετρήσει πουθενά. Ούτε στη βαθμολογία, ούτε στην πορεία. Αλλά υπάρχουν ήττες που δεν γράφονται στον πίνακα. Γράφονται στο μυαλό.

Όχι γιατί χάθηκε ένα ματς. Αλλά γιατί, για μερικά λεπτά, φάνηκε καθαρά ότι μια ομάδα δεν έχει ακόμη αποφασίσει πώς θέλει ν' αντιδράσει.

Αν το μάθημα της ανυπακοής δεν γίνει αντικείμενο συζήτησης στα αποδυτήρια, τότε το «συρτάρι» που έκλεισε τη Δευτέρα, θ' ανοίξει απότομα τον Μάιο και το περιεχόμενό του δεν θα μας αρέσει καθόλου...