ΑΕΚ: Το έκριναν οι προσωπικότητες

Υπάρχουν πρωταθλήματα που κατακτώνται από τα μεγάλα ονόματα και υπάρχουν πρωταθλήματα που χτίζονται πάνω στην αυταπάρνηση, στην επιμονή και στους ποδοσφαιριστές που, ακόμη κι όταν δεν βρίσκονται στην καλύτερή τους ημέρα, αρνούνται να παραδοθούν. Η φετινή ΑΕΚ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία, και όπως είπαμε και στο άρθρο της Τετάρτης, πλέον πρέπει να αναλάβουν οι προσωπικότητες.

Στον χθεσινό αγώνα, η Ένωση παρουσίασε προσωπικότητες. Παίκτες που δεν κρύφτηκαν όταν η πίεση μεγάλωσε και το παιχνίδι απαιτούσε χαρακτήρα περισσότερο από ποιότητα. Ο Γιόβιτς, παρότι είχε μόλις 22 επαφές με την μπάλα, αποδείχθηκε καθοριστικός. 

Καθοριστικός αποδείχθηκε και ο Ζίνι, που πέρασε στο παιχνίδι στο 66ο λεπτό και άλλαξε τις ισορροπίες. Ήταν ο σκόρερ στη φάση της ισοφάρισης, ενώ στη συνέχεια έπαιξε κομβικό ρόλο στη φάση του γκολ, παίρνοντας την πρώτη κεφαλιά πριν στρωθεί η μπάλα για το τελείωμα που έκρινε το ματς.

Τεράστια αναφορά αξίζει στους Ρέλβας και Μουκουντί. Δύο παίκτες που βρέθηκαν από πολύ νωρίς σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, καθώς είδαν κίτρινη κάρτα στο 18ο και στο 44ο λεπτό αντίστοιχα. Σε ένα παιχνίδι υψηλής έντασης, απέναντι σε γρήγορους και επικίνδυνους επιθετικούς, κατάφεραν όχι μόνο να αντέξουν, αλλά να κυριαρχήσουν σε μονομαχίες, να πιέσουν σωστά και να σταματήσουν το transition του αντιπάλου. Ουσιαστικά, κράτησαν την ΑΕΚ ζωντανή όταν το παιχνίδι κινδύνευε να ξεφύγει.

Αν όμως υπάρχει ένας ποδοσφαιριστής που προσωποποιεί τη φετινή ΑΕΚ, αυτός είναι ο Ορμπελίν Πινέδα. Ίσως ο πιο σταθερός και καλύτερος παίκτης της ομάδας μέσα στη σεζόν. Την ώρα που αρκετοί έδειχναν να λυγίζουν από την πίεση, ο Μεξικανός ζητούσε συνεχώς την μπάλα. Έτρεχε, κουβαλούσε παιχνίδι, έκοβε επιθέσεις, πίεζε, έσπρωχνε την ομάδα μπροστά. Κυνηγούσε κάθε χαμένη μπάλα σαν να ήταν η τελευταία. Δεν ήταν απλώς MVP, και ας πήρε το βραβείο ο Ζίνι, ήταν ο παίκτης που κράτησε όρθια την ΑΕΚ στις πιο δύσκολες στιγμές.

Ο Λάζαρος Ρότα και ο Σταύρος Πήλιος μπορεί να μην πραγματοποίησαν την καλύτερή τους εμφάνιση, όμως πρόσφεραν κάτι εξίσου σημαντικό: ασταμάτητο τρέξιμο και διάθεση. Ακόμη και στις μέτριες βραδιές, υπάρχουν παίκτες που αρνούνται να εγκαταλείψουν την προσπάθεια, και αυτό ακριβώς έκαναν.

Το ίδιο ισχύει και για τον Αμπουμπακαρί Κοϊτά, που προερχόταν από ένα μέτριο διάστημα εμφανίσεων, ούτε στο παιχνίδι της Λεωφόρου ήταν καλός. Παρ’ όλα αυτά, έβγαλε πείσμα και διάθεση να βοηθήσει, αποδεικνύοντας πως οι τίτλοι κρίνονται από το ποιοι εμφανίζονται όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Και μετά υπάρχει ο Ζοάο Μάριο. Μπήκε στο παιχνίδι αργά, πρόλαβε να καταγράψει μόλις 12 επαφές με την μπάλα, αλλά έγραψε ιστορία. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει είναι το καθοριστικό γκολ. Το γκολ της νίκης. Το γκολ ενός πρωταθλήματος.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει και στον Πέτρο Μάνταλο. Μπήκε στο 86ο λεπτό και έδωσε στην ομάδα την ηρεμία και την κυκλοφορία που έλειπαν, ειδικά τη στιγμή που ο άξονας είχε αρχίσει να χάνει φρεσκάδα. Δεν χρειάστηκε να κάνει πολλά. Χρειάστηκε να κάνει τα σωστά.

Πάνω απ’ όλους όμως, βρίσκεται ο άνθρωπος που πίστεψε στο σχέδιο όταν λίγοι το έβλεπαν ρεαλιστικό: ο Μάρκο Νίκολιτς. Ο Σέρβος τεχνικός υπήρξε ο πρωτεργάτης αυτής της προσπάθειας μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Με σαφώς μικρότερο μπάτζετ σε σχέση με τους βασικούς συνδιεκδικητές, κατάφερε να παρουσιάσει μια ομάδα με ταυτότητα, πειθαρχία και χαρακτήρα. Την ώρα που άλλοι σύλλογοι επένδυαν δεκάδες εκατομμύρια σε συμβόλαια, η ΑΕΚ βρήκε τρόπο να υπερκαλύψει τη διαφορά μέσα από συνοχή, πλάνο και πίστη.

Ήταν ένα όνειρο που έγινε πράξη. Το πρώτο μεγάλο κεφάλαιο ενός πρότζεκτ που είχε ξεκινήσει με υπομονή και ρεαλισμό. Όταν τέθηκαν οι βάσεις, ειπώθηκε ότι θα χρειαστούν τρεις μεταγραφικές περίοδοι για να ολοκληρωθεί το πλάνο. Κι όμως, η ΑΕΚ κατάφερε μέσα σε δύο να φτάσει στην κορυφή και να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Το επόμενο βήμα μοιάζει ξεκάθαρο, η επιστροφή στους ομίλους του Champions League. Και αν αυτό συμβεί, τότε η φετινή επιτυχία δεν θα είναι το τέλος μιας διαδρομής, αλλά μόνο η αρχή.