Αντελίνο Βιεϊρίνια: Γεννημένος για να γίνει ο ηγέτης του ΠΑΟΚ

Στις 24 Ιανουαρίου 1986, στη Γκιμαράες της Πορτογαλίας, γεννήθηκε ένα παιδί που έμαθε πως τίποτα δεν σου χαρίζεται. Κάθε βήμα κερδίζεται και κάθε πτώση σε μαθαίνει να σηκώνεσαι πιο δυνατός. Το όνειρό του ήταν να γίνει ποδοσφαιριστής. Είχε ταλέντο, αλλά δεν ήταν το παιδί θαύμα που όλοι ήθελαν να του μοιάζουν. Ήταν, όμως, πεισματάρης και τελικά κατάφερε να γίνει ένας ηγέτης που τον ζήλευαν όλοι. Το όνομά του: Αντελίνο Βιεϊρίνια.

Τα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο:

Τα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο δεν ήταν εύκολα. Προσπάθησε πολύ για να φτάσει τον στόχο του και το όνειρό του. Από τις ακαδημίες της Τορκατένσε, στα εφηβικά τμήματα της Βιτόρια Γκιμαράες και από εκεί στην Πόρτο. Νόμιζε ότι οι κόποι του και η προσπάθειά του έχουν ανταμειφτεί. Πίστευε πως στην Πόρτο θα γινόταν μέλος της και θα αγωνιζόταν στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Όμως δεν πήρε όσο χρόνο συμμετοχής ήθελε. Δεν τον χρησιμοποιούσαν και εν τέλει πήγε δανεικός στην Μαρκό και αργότερα στην Λεϊσόες. Επέστρεψε στην Πόρτο όπου και πάλι δεν υπήρχε χώρος γι’ αυτόν. Έτσι, έκανε ένα ταξίδι που θα του άλλαζε την καριέρα. Πάλι ως δανεικός, έφυγε από την Πορτογαλία με προορισμό τη Θεσσαλονίκη, για λογαριασμό του ΠΑΟΚ.

Η πρώτη… γεύση με τον ΠΑΟΚ:

Το 2008 ντύθηκε στα ασπρόμαυρα. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα σήμαινε αυτό το όνομα, για τον σύλλογο και τον κόσμο του. Δεν ήρθε ως σταρ, ήρθε ως ένας ακόμη παίκτης που ήθελε να παλέψει και πάλεψε. Έτρεχε ασταμάτητα, έπαιζε όπου του ζητούσαν, έβαζε γκολ, μοίραζε ασίστ, μάρκαρε, φώναζε, πονούσε. Δεν κρυβόταν. Όταν τα πράγματα πήγαιναν άσχημα, ήταν μπροστά. Όταν πήγαιναν καλά, δεν ζητούσε τα φώτα. Ο κόσμος άρχισε να τον ξεχωρίζει, όχι μόνο για την ποιότητά του, αλλά για την ψυχή του.

Η δοκιμασία στην Γερμανία:

Το 2012, ο Βιεϊρίνια πήγε στην Γερμανία για την Βόλφσμπουργκ. Το 2013, όμως, βρέθηκε στην πιο δύσκολη στιγμή του, όταν ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο τον άφησε εκτός γηπέδων για 6 μήνες. Πολλοί δεν γύρισαν ποτέ ίδιοι μετά από έναν τόσο σοβαρό τραυματισμό, εκείνος όμως γύρισε… πιο δυνατός. Μετά την επιστροφή του, κατέκτησε το DFB-Pokal και το DFL Supercup. Έπαιξε στο Champions League και σήκωσε το Euro του 2016, δίπλα στον Κριστιάνο Ρονάλντο. Έζησε το όνειρο.

Η επιστροφή στο «σπίτι»:

Το 2017, ο Βιεϊρίνια γύρισε στον ΠΑΟΚ. Όχι για να τελειώσει απλώς την καριέρα του, αλλά για να την καθοδηγήσει. Έγινε αρχηγός, ηγέτης. Όχι με λόγια, αλλά με πράξεις. Σήκωσε 3 Κύπελλα και 2 Πρωταθλήματα και μάλιστα, το 2019 κατέκτησε το θρυλικό αήττητο νταμπλ.

Η αγάπη του κόσμου:

Οι φίλοι του «Δικεφάλου» πάντα έδειχναν την αγάπη τους προς το πρόσωπο του Βιεϊρίνια. Μία φάση που έδειξαν ότι τον στηρίζουν και τον θαυμάζουν, ήταν στο τελευταίο παιχνίδι της σεζόν 2019. Στο προ-τελευταίο παιχνίδι πρωταθλήματος, στην χρονιά του αήττητου νταμπλ, ο Βιεϊρίνια τραυματίστηκε στο γόνατο. Δεν θα μπορούσε να παίξει στο ματς με τον Λεβαδειακό και να χαρεί το ίδιο. Τελικά ήταν μία από τις καλύτερες στιγμές του. Ο Λουτσέσκου τον έβαλε αλλαγή στο 90’ και ο Αντελίνο Βιεϊρίνια στεκόταν στην άκρη, με το σώμα να μην υπακούει. Κι όμως, τη στιγμή που πάτησε το χορτάρι, δεν ήταν μόνος. Το γήπεδο σηκώθηκε όρθιο και φώναζε ένα όνομα, ξανά και ξανά. «ΒΙΕΪΡΙΝΙΑ», όχι σαν σύνθημα, αλλά σαν αγκαλιά. Ο Βιεϊρίνια δεν έτρεξε, καθώς δεν μπορούσε. Περπατούσε με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια δακρυσμένα, κάθε βήμα και ένα χειροκρότημα. Εκείνη τη στιγμή, ο πόνος του είχε μικρύνει. Ο κόσμος τον αγκάλιασε και του θύμισε την αγάπη, τον σεβασμό και την λατρεία προς το πρόσωπό του. Ο αρχηγός δεν θα ήταν ποτέ μόνος. Σε αυτή την συγκινητική στιγμή, κατάλαβε πως δεν ήταν απλά ένας παίκτης του ΠΑΟΚ, αλλά ένα κομμάτι του, το οποίο ο κόσμος ήθελε να έχει συνέχεια, γιατί ήταν ο συνδετικός κρίκος. Ο ηγέτης.

Περισσότερο ηγέτης παρά ποδοσφαιριστής:

Τι και αν δεν ήταν ποτέ ο πιο γρήγορος, ή ο πιο τεχνίτης; Ήταν ο πιο αποφασισμένος, εκείνος που στεκόταν όρθιος, μίλαγε στους μικρούς, προστάτευε τα αποδυτήρια και έβαζε τον εαυτό του μπροστά. Δεν φόρεσε το περιβραχιόνιο για τη φωτογραφία. Το φόρεσε για το βάρος του.

Ο άνθρωπος πίσω από το περιβραχιόνιο:

Μακριά από τις κάμερες, παρέμεινε απλός. Οικογενειάρχης, σεβαστικός και πάντα χαμηλών τόνων. Στην Θεσσαλονίκη είναι ήρωας και ένας αρχηγός. Έτσι, όλοι οι τραυματισμοί, οι πόνοι και οι ευθύνες, αυτά που τον λύγισαν, έφυγαν στον ΠΑΟΚ. Ένιωσε την Τούμπα και τον ΠΑΟΚ σπίτι και οικογένειά του. Έγινε ένας από τους «δικούς τους», όχι γιατί γεννήθηκε εδώ, αλλά γιατί διάλεξε να ανήκει. Ο Αντελίνο Βιεϊρίνια δεν ήταν απλώς ένας ξένος που αγάπησε μια ομάδα. Ήταν ο άνθρωπος που απέδειξε ότι η αγάπη δεν μετριέται με χρόνια, αλλά με πράξεις. Σε ένα ποδόσφαιρο που αλλάζει γρήγορα, εκείνος έμεινε σταθερός και γι’ αυτό, δεν θα θυμούνται μόνο τα γκολ του. Θα θυμούνται τον αρχηγό.