Τα 91 βήματα προς την αθανασία: Μια ανασκόπηση της καριέρας του Schumi

Ο Michael Schumacher δεν ήταν απλώς ένας οδηγός αγώνων ήταν ο άνθρωπος που επαναπροσδιόρισε τι σημαίνει "πρωταθλητής" στη Formula 1. Με 7 Παγκόσμια Πρωταθλήματα και 91 νίκες, το όνομά του έγινε συνώνυμο της ταχύτητας και της αναγέννησης της Ferrari.

Η πρώτη επαφή με το καρτ

Όπως οι περισσότεροι πιλότοι της Formula 1, έτσι και ο Schumacher ξεκίνησε να οδηγάει καρτ από πολύ μικρή ηλικία. Το 1981 πήρε μέρος για πρώτη φορά στο Πρωτάθλημα Καρτ Γερμανίας, το οποίο και κατέκτησε 3 φορές, το 1984, το 1985 και το 1987, μάλιστα το 1987 κατέκτησε και το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καρτ.

Είσοδος στα μονοθέσια

Το 1988 έκανε τα πρώτα του βήματα στον κόσμο των μονοθεσίων. Έλαβε μέρος στη Γερμανική Formula Ford 1600 και κατετάγη 6ος και μάλιστα την ίδια χρονιά, κατετάγη 2ος στην Ευρωπαϊκή Formula Ford 1600. Την επόμενη χρονιά (1989), τερμάτισε ξανά στη 2η θέση, αλλά αυτή τη φορά στη Γερμανική Formula 3. To 1990 κατάφερε και κατέκτησε το πρωτάθλημα στην ίδια κατηγορία και ταυτόχρονα συμμετείχε και κέρδισε το θρυλικό Grand Prix του Μακάο. Το 1991, τερμάτισε 2ος στην Πανιαπωνική Formula 3000.

Τα τελευταία του βήματα πριν τη Formula 1

To 1990 και το 1991 πήρε μέρος στο Γερμανικό πρωτάθλημα αυτοκινήτων τουρισμού, αλλά δεν κατάφερε να τερματίσει. Το 1991 πήρε μέρος και στις 24 ώρες του Λε Μαν με τη Mercedes και μοιράστηκε το αυτοκίνητο του με τον Fritz Kreutzpointner και ένα γνώριμο όνομα για τους φίλους της Formula 1, τον Karl Wendlinger, που αγωνίστηκε στη Formula 1, από το 1991 μέχρι και το 1995.

Το απρόσμενο ντεμπούτο του στη Formula 1

Στο Βελγικό Grand Prix του 1991 η νεοφώτιστη Jordan χρειάστηκε να βρει έναν αντικαταστάτη για τον Bertrand Gachot, ο οποίος αναγκάστηκε να απουσιάσει επειδή ήταν... στη φυλακή, εξαιτίας ενός βίαιου περιστατικού που είχε με έναν οδηγό ταξί στη Μεγάλη Βρετανία, λίγους μήνες νωρίτερα. Ο Schumacher πήρε το μονοθέσιο του Γάλλου και αξιοποίησε κατευθείαν την ευκαιρία που του είχε δοθεί. Στο Qualifying τράβηξε όλα τα βλέμματα πάνω, αφού κατάφερε και κατατάχθηκε στην 8η θέση, που ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα της Jordan σε Qualifying. Στον αγώνα ξεκίνησε από την 7η θέση λόγω μιας ποινής που είχε δεχτεί ο Ricardo Patrese. Ο αγώνας όμως του Γερμανού δεν εξελίχθηκε όπως ήλπιζε, αφού αναγκάστηκε να εγκαταλείψει στον 1ο γύρο, εξαιτίας ενός προβλήματος με τον συμπλέκτη. Όμως ο νεαρός Γερμανός είχε ήδη τραβήξει όλα τα βλέμματα πάνω του.

Τα πρώτα χρόνια του στην Benetton (1991-1993)

Η 8η θέση στο Qualifying του Βελγικού Grand Prix, εντυπωσίασε τον Flavio Briatore, που ήταν ο διευθυντής της Benetton και αφού εκμεταλλεύτηκε έναν όρο στο συμβόλαιο του Schumacher με την Jordan, έφερε τον Γερμανό στην ομάδα για το τέλος της σεζόν το 1991 και του έδωσε θέση δίπλα στον 3 φορές παγκόσμιο πρωταθλητή, Nelson Piquet. O Michael κατάφερε σε 3 αγώνες να συγκεντρώσει 4 πόντους, τους μισούς από όσους είχε μαζέψει ο Roberto Moreno σε 11 αγώνες, τον οποίο είχε αντικαταστήσει.

Το 1992 η Benetton έγινε πιο ανταγωνιστική και ο Schumacher εκμεταλλεύτηκε πλήρως τις δυνατότητες του μονοθεσίου του. Στις 22 Μαρτίου τερμάτισε για πρώτη φορά στο βάθρο, στο Grand Prix του Μεξικού. Στο Βελγικό Grand Prix, 1 χρόνο μετά το ντεμπούτο του στην ίδια πίστα, ο νεαρός Γερμανός σημείωσε την παρθενική του νίκη στη Formula 1. Στο υπόλοιπο της χρονιάς, τερμάτισε στο βάθρο, άλλες 7 φορές και έκλεισε την πρώτη του ολόκληρη χρονιά στη Formula 1, στην 3η θέση του πρωταθλήματος, πίσω από τους 2 πιλότους της Williams, Nigel Mansell και Ricardo Patrese και μπροστά από τον πρωταθλητή του 1991, Ayrton Senna.

To 1993 ο Schumacher τερμάτισε στην 4η θέση του πρωταθλήματος με 1 νίκη και άλλα 8 βάθρα σε 16 αγώνες. Η αξιοπιστία της Benetton και τα οδηγικά του λάθη όμως δεν του επέτρεψαν να διεκδικήσει τον τίτλο, αφού είχε 4 εγκαταλείψεις από μηχανικές βλάβες του μονοθεσίου και άλλες 3 εγκαταλείψεις από οδηγικά λάθη.

Το 1ο επεισοδιακό πρωτάθλημα (1994)

Το 1994, ο Ayrton Senna πήρε μεταγραφή στη Williams και όλοι πίστευαν ότι η Βρετανική ομάδα θα κυριαρχούσε για 3η συνεχόμενη χρονιά. Όμως η Williams είχε μια πτώση στην απόδοση της και ο Schumacher κέρδισε τους 2 πρώτους αγώνες της σεζόν, με τον Senna να εγκαταλείπει. Ο 3ος αγώνας στην Imola, σημάδεψε τους οδηγούς αλλά και όλο τον κόσμο της Formula 1, με τους τραγικούς θανάτους των Ayrton Senna και Roland Ratzenberger. Ο Schumacher συνέχισε να κυριαρχεί και να εκμεταλλεύεται πλήρως την υπεροχή του μονοθεσίου του, κερδίζοντας τους 6 από τους πρώτους 7 αγώνες της χρονιάς. Η Williams όμως βρήκε γρήγορα τα πατήματα της και άρχισε να διεκδικεί και πάλι το πρωτάθλημα με τον Damon Hill. Η Williams έκανε παράπονα, ότι η Benetton χρησιμοποιούσε παράνομα ηλεκτρονικά βοηθήματα και τελικά αποδείχτηκε, ύστερα από έρευνα της FIA, ότι η Benetton χρησιμοποιούσε launch control (υποβοήθηση στην εκκίνηση) και ανάγκασε τη Βρετανική ομάδα να το αφαιρέσει και της επέβαλε ένα πρόστιμο 100.000 δολαρίων.

Τα πράγματα δυσκόλεψαν για τον Schumacher, όταν η FIA τον απέκλεισε για το 1/4 της σεζόν (4 αγώνες από τους 16 συνολικά), για διάφορες παραβάσεις στο Silverstone και στο Spa-Francorchamps. Στο Silverstone τιμώρησαν τον Schumi με ποινή 5 δευτερολέπτων stop and go, αλλά στην Benetton είπαν ότι ήταν μια απλή ποινή 5 δευτερολέπτων. Όταν ο Schumacher δεν εξέτισε την ποινή, οι αγωνοδίκες του έδειξαν τη μαύρη σημαία, μέχρι που εξέτισε σωστά την ποινή του. Μετά τον αγώνα όμως τον ξανά απέκλεισαν, επειδή αγνόησε τη μαύρη σημαία και τον απέκλεισαν για 2 επιπλέον αγώνες ως τιμωρία για αυτή την παράβαση. Στο Βέλγιο αποκλείστηκε για υπερβολική φθορά στην ξύλινη ράβδο κάτω από το μονοθέσιο. Αυτοί οι 4 αποκλεισμοί, έφεραν τον Hill σε απόσταση 1 πόντου, με 1 αγώνα να έχει απομείνει. Στον τελευταίο αγώνα, στην Αυστραλία, ο Schumacher ήταν στην 1η θέση, μέχρι που ο Hill τον έφτασε, μετά από ένα λάθος του Γερμανού και ο Βρετανός πήγε να εκμεταλλευτεί άμεσα, προσπαθώντας να προσπεράσει τον αντίπαλο του στην αμέσως επόμενη στροφή. Εκεί όμως έστριψαν μαζί και συγκρούστηκαν και τελικά εγκατέλειψαν και οι 2, γεγονός που έχρισε τον Schumacher πρωταθλητή για 1η φορά στην καριέρα του.

Η κυριαρχία του 1995

Το 1995, ο Schumacher με 9 νίκες και άλλα 2 βάθρα, δεν άφησε περιθώρια για αμφισβήτηση. Είχε και πάλι κόντρες με τον Hill και μάλιστα συγκρούστηκαν μεταξύ τους 2 φορές, στη Μεγάλη Βρετανία και στην Ιταλία, με τον Hill να ήταν υπαίτιος και στις 2 συγκρούσεις. Τη χρονιά εκείνη, ο Schumacher κατέκτησε το 2ο του πρωτάθλημα και η Benetton κατέκτησε το μοναδικό πρωτάθλημα κατάσκευαστών στην ιστορία της.

Μετά το τέλος της σεζόν, ο Schumacher αποχώρησε από την Benetton, για να υπογράψει με τη Ferrari.

Ο απολογισμός του μετά από 5 χρόνια στην Αγγλική ομάδα ήταν: 68 αγώνες, 2 Πρωταθλήματα οδηγών, 1 Πρωτάθλημα κατασκευαστών, 303 συνολικοί βαθμοί, 19 νίκες, 38 συνολικά βάθρα, 10 Ρole Ρosition και 23 ταχύτεροι γύροι αγώνα.

Τα πρώτα χρόνια στη Ferrari (1996-1999)

H πρώτη χρονιά του Schumi στη Ferrari, το 1996 δεν ήταν εύκολη. Η Ιταλική ομάδα δεν ήταν αρκετά ανταγωνιστική και δεν μπόρεσε να κοντράρει τη Williams. Παρόλα αυτά, ο Schumacher ήταν άψογος, παίρνοντας 3 νίκες και άλλα 5 βάθρα. Η 1η του νίκη στα κόκκινα, στη Βαρκελώνη παραμένει αξέχαστη και ακόμα θεωρείται ως μια από τις καλύτερες επιδόσεις από οδηγό στην ιστορία της Formula 1, καθώς κατάφερε και "δάμασε" τις δύσκολες βρόχινες συνθήκες που επικρατούσαν και άφησε πίσω του τις ανώτερες Williams. Έπειτα κέρδισε ξανά μέσα στο Βέλγιο και αμέσως μετά κέρδισε και στην Ιταλία μπροστά στους Tifosi.

Ο Γερμανός τερμάτισε στην 3η θέση του πρωταθλήματος, πίσω από τον Damon Hill που κέρδισε το 1ο του πρωτάθλημα και τον Jacques Villeneuve.

Το 1997 η Scuderia είχε βελτιωθεί σημαντικά, αλλά η Williams ήταν ακόμα ταχύτερη. Ο Hill αποχώρησε από τη Βρετανική ομάδα και πλέον ο Schumacher πάλευε με τον Villeneuve για το πρωτάθλημα. Ο Schumi με 5 νίκες μέσα στη σεζόν, κατάφερε και έφτασε στον τελευταίο αγώνα στη Jerez, με προβάδισμα ενός βαθμού από τον Villeneuve. Στον αγώνα, ο Γερμανός βρισκόταν στην 1η θέση, αλλά ο Villeneuve τον έφτασε και ήταν πιο γρήγορος. Όταν ο Καναδός έκανε μια κίνηση για να προσπεράσει τον τότε 2 φορές παγκόσμιο πρωταθλητή, ο Γερμανός προσπάθησε να τον βγάλει εκτός πίστας και να διατηρήσει την πρωτοπορία. Στο τέλος όμως οι πράξεις του Schumacher γύρισαν εναντίον του, καθώς εγκατέλειψε από τον αγώνα, μετά από επιτηδευμένη σύγκρουση με τον αντίπαλο του, ενώ ο Villeneuve τερμάτισε στην 3η θέση και στέφθηκε πρωταθλητής για το 1997. Η FIA απέκλεισε τον Schumacher από το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς, ως τιμωρία για τις πράξεις του, αλλά τον άφησε να κρατήσει τις νίκες και τα βάθρα του.

To 1998, όλοι περίμεναν, ότι η Ferrari θα κυριαρχούσε, αλλά η McLaren ήρθε από το πουθενά, με το καλύτερο μονοθέσιο και χάλασε τα πλάνα των Ιταλών. Ο Schumacher με 6 νίκες και 11 βάθρα συνολικά, τερμάτισε στη 2η θέση, 14 πόντους πίσω από τον Mika Hakkinen, που στέφθηκε για πρώτη φορά πρωταθλητής της Formula 1. Ο Schumi είχε αρκετά προβλήματα με τον 2ο οδηγό της McLaren, David Coulthard, με το αποκορύφωμα της διαμάχης να έρχεται στο Βέλγικο Grand Prix, όταν ο Coulthard δεν έκανε στην άκρη για να περάσει ο Schumacher, όπως έπρεπε να είχε κάνει, σύμφωνα με τους κανονισμούς και κατέληξε να φρενάρει πάνω στην αγωνιστική γραμμή και να αιφνιδιάζει τον Γερμανό, που δεν είχε καλή ορατότητα, εξαιτίας της έντονης βροχόπτωσης.

Το 1999 η Ferrari ήταν πιο ανταγωνιστική και φαινόταν έτοιμη να δυσκολέψει περισσότερο τη McLaren. Στον 8ο αγώνα στο Silverstone όμως, ο Schumacher αντιμετώπισε ένα πρόβλημα στα φρένα, με αποτέλεσμα να βγει εκτός πίστας και να χτυπήσει με πολλή φόρα στα προστατευτικά τοιχώματα της πίστας. Ο Γερμανός αναγκάστηκε να χάσει 6 αγώνες μετά από αυτό το σφοδρό ατύχημα, λόγω τραυματισμού και βρέθηκε και επισήμως εκτός μάχης για το πρωτάθλημα του 1999. Ο Mika Hakkinen κέρδισε ξανά το πρωτάθλημα, αλλά η Ferrari κατέκτησε το πρωτάθλημα των κατασκευαστών για πρώτη φορά, ύστερα από 16 χρόνια (1983).

Τα χρόνια της κυριαρχίας (2000-2004)

Το 2000 ήταν επιτέλους η σειρά του Schumacher και της Ferrari να ανεβούν στην κορυφή. Ο Schumi κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα στα κόκκινα στην Ιαπωνία και ξέσπασε αμέσως σε λυγμούς. Πάλεψε ξανά με τον Hakkinen για τον τίτλο για 3η και τυχερή για τον Γερμανό χρονιά. Η Ferrari έκανε το double, αφού κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα κατασκευαστών, για 2η συνεχόμενη χρονιά και για πρώτη φορά, ύστερα από το 1979 με τον Jody Sheckter, κατέκτησε και το πρωτάθλημα οδηγών.

H Ferrari και ο Schumi δεν στμάτησαν εκεί. Το 2001 κυριάρχησαν, αφήνοντας τον πιο κοντινό τους αντίπαλο, τον Coulthard 58 πόντους πίσω. Ο Michael στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής, για 4η φορά στην καριέρα του και πλέον η δυναστία της Ferrari είχε ξεκινήσει για τα καλά, με τον "Κόκκινο Βαρώνο" να είναι στο τιμόνι.

Το 2002 έγραψε ίστορια με ένα ρεκόρ που ίσως να μην επαναληφθεί ποτέ. Τερμάτισε κάθε αγώνα στο βάθρο. 17 αγώνες, 11 νίκες, 5 δεύτερες θέσεις και 1 τρίτη. Ο Schumi κέρδισε το 3ο του συνεχόμενο πρωτάθλημα, το 5ο του συνολικά και ισοφάρισε τον θρυλικό Juan Manuel Fangio. Η Ferrari κατέκτησε το 4ο συνεχόμενο της πρωτάθλημα κατασκευαστών, με τους οδηγούς της να τερματίζουν 1-2 στο πρωτάθλημα.

To 2003 ήταν μια από τις καλύτερες χρονιές που έχει δει η Formula 1. Η Ferrari δεν ήταν πλέον μόνη της στην κορυφή και είχε τη McLaren και τη Williams να την κοντράρουν για το πρωτάθλημα. 5 αγώνες πριν το τέλος, η διαφορά του Schumacher που ήταν 1ος στο πρωτάθλημα με τον ομόσταβλο του, Rubens Barrichello, που ήταν στην 5η θέση της βαθμολογίας, ήταν μόλις 20 πόντοι. Η μάχη για το πρωτάθλημα στο τέλος κρίθηκε ανάμεσα σε 3 πιλότους, τον Michael Schumacher, τον νεαρό Kimi Raikkonen και τον Juan Pablo Montoya της Williams. Στο τέλος ο Schumacher στέφθηκε πρωταθλητής για 6η φορά, αφήνωντας στη 2η θέση για μόλις 2 πόντους τον Raikkonen και ξεπέρασε το ρεκόρ των 5 πρωταθλημάτων του Juan Manuel Fangio.

To 2004 ήταν μια επανάληψη του 2002. Η Ferrari ήταν μακράν ανώτερη των άλλων ομάδων, με τον πιο κοντινό αντίπαλο της να είναι η BAR Honda, αλλά και αυτή να μη μπορεί να απειλήσει τη Scuderia. Ο Schumi άφησε πίσω του τον Barrichello στη 2η θέση στο πρωτάθλημα και κατέκτησε το 7ο και τελευταίο του πρωτάθλημα, με τη Ferrari να κερδίζει το 14ο πρωτάθλημα κατασκευαστών στην ιστορία της. Ο Schumacher είχε γίνει ο μοναδικός οδηγός στην ιστορία της Formula 1 που είχε κατακτήσει 7 πρωταθλήματα και είχε στεφθεί πρωταθλητής 5 συνεχόμενες χρονιές, ένα ρεκόρ που κατέχει μέχρι και σήμερα.

Το τέλος της δυναστίας (2005)

Το 2005 η Ferrari αιφνιδιάστηκε από μια αλλαγή, στους κανονισμούς των ελαστικών, που ίσχυσε μόνο για εκείνη τη χρονιά, με αποτέλεσμα η Ιταλική ομάδα να μην είναι αρκετά ανταγωνιστική. Η Renault και η McLaren είχαν καλύτερα μονοθέσια και πάλεψαν μεταξύ τους για το πρωτάθλημα. Στο τέλος της σεζόν, ο Schumacher, με 1 νίκη και άλλα 4 βάθρα, τερμάτισε στην 3η θέση του πρωταθλήματος, πίσω από τον Raikkonen και τον νέο πρωταθλητή, Fernando Alonso.

Η πρώτη αποχώρηση από τη Formula 1 (2006)

Η Ferrari δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί εύκολα στους νέους κανονισμούς για τους κινητήρες, που έγιναν V8, από V10, αλλά ήταν πιο ανταγωνιστική από το 2005 και μπόρεσε να παλέψει με τη Renault για το πρωτάθλημα. Ο Schumacher ανακοίνωσε μέσα στη σεζόν, ότι μετά τη λήξη της χρονιάς, θα αποχωρούσε από τη Formula 1. Παρ' όλα αυτά, ο Γερμανός σημείωσε 7 νίκες μέσα στη χρονιά και πάλεψε μέχρι τον προτελευταίο αγώνα με τον Alonso για το πρωτάθλημα, όπου είχε την ατυχία να εγκαταλείψει από την 1η θέση, εξαιτίας μιας βλάβης του κινητήρα. Τερμάτισε στη 2η θέση του πρωταθλημάτος, πίσω από τον Alonso, που κέρδισε το 2ο πρωτάθλημα της καριέρας του.

Ο Schumi έφυγε από τη Ferrari και από τη Formula 1, όπως είχε δηλώσει νωρίτερα μέσα στη σεζόν.

Ο απολογισμός του μετά από 11 χρόνια στην ομάδα της Ferrari ήταν: 179 αγώνες, 5 Πρωταθλήματα οδηγών, 6 Πρωταθλήματα κατασκευαστών, 1.066 συνολικοί βαθμοί, 72 νίκες, 116 βάθρα, 58 Ρole Ρosition, 53 ταχύτεροι γύροι αγώνα.

Η τελευταία pole position του Μίχαελ Σουμάχερ με την ομάδα της Ferrari σημειώθηκε στο Γαλλικό Γκραν-Πρι στις 15 Ιουλίου 2006, ενώ η τελευταία νίκη με την ομάδα (αλλά και της καριέρας του), ήρθε λίγους αγώνες μετά, στο Γκραν-Πρι της Κίνας την 1 Οκτωβρίου 2006. Η νίκη στο Γκραν-Πρι της Κίνας, αποτέλεσε και το τελευταίο βάθρο του Σουμάχερ με την ομάδα της Ferrari.

H επιστροφή με τη Mercedes (2010-2012)

Το 2009, ο τραυματισμός του Felipe Massa στο Ουγγρικό Grand Prix, έφερε τον Schumacher κοντά σε μια αναπάντεχη επιστροφή στη Ferrari, αλλά ένας τραυματισμός στον λαιμό που είχε υποστεί νωρίτερα στη χρονιά σε έναν αγώνα με μοτοσυκλέτες, τον κράτησε μακρία από το κόκπιτ της Ferrari.

Λίγους μήνες αργότερα όμως, στις 23 Δεκεμβρίου του 2009, η Mercedes ανακοίνωσε ότι ο 7 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, θα επέστρεφε στη Formula 1 και θα έτρεχε δίπλα στον Nico Rosberg. H Mercedes όμως δεν είχε φτιάξει ένα δυνατό μονοθέσιο και ήταν στο "midfield", αρκετά πίσω από τη Ferrari, τη Red Bull και τη McLaren. O Michael έμεινε στη Mercedes συνολικά 3 χρόνια, στα οποία σημείωσε 1 Pole position στο Grand Prix του Μονακό το 2012 και 1 βάθρο στο Ευρωπαϊκό Grand Prix του 2012, στην πίστα της Βαλένθια. Στις 4 Οκτωβρίου του 2012, ανακοίνωσε ότι θα αποχωρήσει οριστικά από τη Formula 1, θέτοντας τέλος στην πλούσια και μακροχρόνια καριέρα του.

Ο απολογισμός του μετά από 3 χρόνια στην ομάδα της Mercedes ήταν: 58 αγώνες, 197 συνολικοί βαθμοί, 1 βάθρο, 1 Ρole Ρosition (ξεκίνησε 6ος λόγω τιμωρίας), 1 ταχύτερος γύρος αγώνα.

Ο τελικός απολογισμός του Schumacher, μετά από 19 χρόνια στη Formula 1 ήταν: 306 αγώνες, 1566 συνολικοί βαθμοί, 155 βάθρα, 91 νίκες, 68 Pole Position, 77 ταχύτεροι γύροι αγώνα, 7 πρωταθλήματα οδηγών και 7 πρωταθλήματα κατασκευαστών

Η τελευταία του νίκη ήταν στο Κινεζικό Grand Prix του 2006, ενώ η τελευταία του Pole Position, ήταν στο Grand Prix του Μονακό το 2012.

Η ζωή μετά τη Formula 1

1 χρόνο μετά την αποχώρηση του από τη Formula 1, στις 29 Δεκεμβρίου του 2013, ο Γερμανός ενεπλάκη σε ένα τραγικό ατύχημα σκι, που τον άφησε σε κόμα και δεν τον έχουμε ξανά δει έκτοτε.

Ο θρύλος της Formula 1 ζει με την οικογένεια του στην Ελβετία, χωρίς να έχουμε περαιτέρω ενημερώσεις για την υγεία του.

Του ευχόμαστε χρόνια πόλλα για τα 57α γενέθλια του και ελπίζουμε μια μέρα να τον ξανά δούμε στα paddock να παρακολουθεί τον γιο του, Mick Schumacher, που αγωνίζεται στους αγώνες αντοχής WEC.