Παναθηναϊκός: Delulu... ο οργανισμός, άνθρωποι που δεν σέβονται την ιστορία

Το τακτικό Βατερλό του Ράφα Μπενίτεθ

Όποιος παρακολούθησε το πρώτο ματς των ημιτελικών του Κυπέλλου στη Λεωφόρο, ένιωσε μια βαθιά απογοήτευση, όχι μόνο για το αποτέλεσμα, αλλά για την ίδια την αξιοπρέπεια του Παναθηναϊκού μέσα στις τέσσερις γραμμές. Είδαμε μια ομάδα που «ψάχνεται» ακόμα και τον Φεβρουάριο, έναν προπονητή που φαίνεται να μην έχει την παραμικρή ιδέα για το πώς θέλει να αναπτύξει την ομάδα του και έναν οργανισμό που βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση. Ο ΠΑΟΚ δεν χρειάστηκε να κάνει κάποιο θαύμα· ήταν απλώς μια σοβαρή ομάδα του προπονητή της, που ήξερε τι ζητούσε και εκμεταλλεύτηκε το τακτικό χάος των «πρασίνων».

Το να τελειώνει ο Παναθηναϊκός ένα τόσο κρίσιμο ματς με μόλις πέντε τελικές προσπάθειες είναι, αν μη τι άλλο, προκλητικό. Είναι προσβολή στην ιστορία του συλλόγου να παρουσιάζεται ένα σύνολο χωρίς τρόπο ανάπτυξης, χωρίς σχέδιο πίεσης και χωρίς καμία επιθετική αρχή. Ο Ράφα Μπενίτεθ μοιάζει εγκλωβισμένος σε μια «delulu» κατάσταση, νομίζοντας ότι το όνομά του και το βιογραφικό του αρκούν για να κερδίσουν τον Λουτσέσκου. Η πραγματικότητα όμως είναι σκληρή: ο ΠΑΟΚ πήρε το διπλό και έβαλε βάσεις πρόκρισης, την ώρα που ο Παναθηναϊκός έμοιαζε με μια τυχαία παρέα παικτών που περίμενε από έναν άνθρωπο να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Ο Τετέι κόντρα σε όλους και ο μοιραίος Καλάμπρια

Αν υπήρχε ένας λόγος για να μην κλείσει κάποιος την τηλεόραση, αυτός ήταν ο Ανδρέας Τετέι. Ο άνθρωπος έδωσε πάρα πολλές μάχες, προσπαθούσε να φτιάξει φάσεις από το πουθενά και ουσιαστικά ήταν ο μόνος που απειλούσε την άμυνα του ΠΑΟΚ. Όμως, ένας Τετέι δεν μπορεί να κερδίσει έντεκα. Όταν ο επιθετικός σου δεν τροφοδοτείται ποτέ με αξιώσεις και αναγκάζεται να κάνει τον πλέι-μέικερ και τον εκτελεστή μαζί, τότε το πρόβλημα δεν είναι ατομικό, είναι δομικό.

Στην άμυνα, ο Λαφόν και ο Ίνγκασον έκαναν ό,τι μπορούσαν για να κρατήσουν το «μηδέν», με τον Ισλανδό να είναι ο μόνος που έβγαζε σιγουριά. Όμως, η στιγμή του Καλάμπρια στο δεύτερο ημίχρονο είναι η επιτομή της έλλειψης συγκέντρωσης. Ένα εντελώς αχρείαστο πέναλτι που μετέτρεψε έναν από τους κορυφαίους του δευτέρου μέρους σε μοιραίο παίκτη. Όταν όμως η ομάδα σου δεν ξέρει τι θέλει να κάνει στο γήπεδο, τα ατομικά λάθη είναι η φυσική κατάληξη της πνευματικής θολούρας.

Η έλλειψη σεβασμού στην πράσινη φανέλα

Η εικόνα παικτών όπως ο Ζαρουρί, που κινήθηκε σε ρηχά νερά, ή του Μπακασέτα, που στο πρώτο μέρος ήταν «φτωχός» σε δημιουργία, δείχνει πως το πρόβλημα είναι βαθύ. Ακόμα και οι αλλαγές του Μπενίτεθ, με τον Κάτρη να παίζει μακριά από τη θέση του, μαρτυρούν έναν προπονητή που πειραματίζεται σε ημιτελικό Κυπέλλου.

Δεν είναι μόνο η ήττα με 0-1· είναι η αίσθηση ότι ο οργανισμός δεν σέβεται την ιστορία του και την ανάγκη του κόσμου για μια ομάδα που θα παίζει κυριαρχικό ποδόσφαιρο. Αν ο Παναθηναϊκός συνεχίσει να πορεύεται με αυτό το «delulu» σκεπτικό, ότι δηλαδή όλα θα φτιάξουν από μόνα τους χωρίς πλάνο, τότε ο αποκλεισμός από τον τελικό θα είναι το μικρότερο πρόβλημα. Το μεγάλο πρόβλημα είναι η απώλεια της ταυτότητας μιας ομάδας που κάποτε έκανε τη Λεωφόρο να τρέμει, και τώρα την κάνει να αναρωτιέται τι ακριβώς βλέπει.