ΑΕΚ: Γιόβιτς και Καμαρά οι μοιραίοι, μιας ισοπαλίας που Νίκολιτς και Λουτσέσκου μονομάχησαν

Ανάθεμα στη χαμένη ευκαιρία του Λούκα Γιόβιτς. Στο σημείο που και οι δύο ομάδες ψάχναν ένα γκολ για να κλέψουν το παιχνίδι, η στιγμή έμοιαζε ιδανική για να γραφτεί ο επίλογος του ντέρμπι. Η ΑΕΚ είχε ισορροπήσει, ο ΠΑΟΚ έδειχνε να αφήνει χώρους και η μπάλα σηκώθηκε στην περιοχή, με τον Σέρβο να παίρνει την κεφαλιά όπως έπρεπε. Η προσπάθειά του πήγε βασανιστικά στο δοκάρι, στην εσωτερική του πλευρά, και στο ριμπάουντ παραχωρήθηκε κόρνερ, με την Τούμπα να παγώνει για ένα δευτερόλεπτο πριν ξαναπάρει φωτιά. Το 0-0 αποτύπωσε τελικά ένα ματς έντασης, τακτικής πειθαρχίας και αλληλοεξουδετέρωσης, με διαστήματα υπεροχής και από τις δύο πλευρές αλλά χωρίς το γκολ που θα το έκρινε.

Πέντε λεπτά νωρίτερα, ο ΠΑΟΚ είχε αγγίξει εκείνος το γκολ με τον Μαντί Καμαρά. Ο μέσος των γηπεδούχων βρέθηκε ολομόναχος και ανενόχλητος στο σημείο του πέναλτι, έπειτα από εξαιρετική, σέντρα του Μπάμπα Ράχμαν από τα αριστερά, όμως η κεφαλιά του ελάχιστα έξω από την εστία του Στρακόσα. Έστειλε την μπάλα άουτ, σε μια φάση που θύμισε πόσο λεπτές ήταν οι ισορροπίες του ντέρμπι, με τις δύο ομάδες να φτάνουν μια ανάσα από το γκολ αλλά να μην μπορούν να στείλουν την μπάλα στα δίχτυα.

Οι κορυφαίοι

Και αν κάτι ξεχώρισε από πλευράς ΠΑΟΚ σε εκείνο το διάστημα πίεσης, αυτό ήταν ο αειθαλής Τάισον. Στα 38 του χρόνια έμοιαζε με 20χρονο, σπριντάροντας ασταμάτητα για 98 λεπτά, πιέζοντας, καλύπτοντας χώρους, ζητώντας μπάλα και δίνοντας ένταση στο παιχνίδι της ομάδας του. Ήταν ο παίκτης που κράτησε ζωντανή την επιθετική σπίθα των γηπεδούχων όταν τα πόδια βάραιναν και οι αποστάσεις μεγάλωναν.

Από την άλλη, η ΑΕΚ οφείλει πολλά στον εξαιρετικό Θωμάς Στρακόσα. Μετά το τραγικό λάθος του Αρόλντ Μουκουντί στο ξεκίνημα, που λίγο έλειψε να στοιχίσει, ο Αλβανός τερματοφύλακας κράτησε όρθια την ομάδα του με καθοριστικές επεμβάσεις. Στα πρώτα λεπτά, όταν ο ΠΑΟΚ μπήκε πιο δυνατά και εκμεταλλεύτηκε το μομέντουμ της έδρας, οι αντιδράσεις του έδωσαν ψυχραιμία και χρόνο στην ΑΕΚ να ανασυνταχθεί και να βρει τα πατήματά της.

Braid a fair

Μάρκο Νίκολιτς

Η επιμονή του Νίκολιτς στο 4-4-2 με καθαρούς ρόλους στην κορυφή δεν ήταν απλώς μια επιθετική δήλωση πρόθεσης, αλλά μια συνειδητή προσπάθεια να κρατήσει μόνιμα απασχολημένο το κεντρικό δίδυμο των στόπερ του ΠΑΟΚ. Με Βάργκα και Γιόβιτς να παίζουν πάνω στη γραμμή της άμυνας, η ΑΕΚ εξασφάλιζε βάθος και απέτρεπε το ανέβασμα των αντίπαλων μπακ με την ίδια άνεση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται μεγαλύτερες αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές του ΠΑΟΚ, κάτι που εκμεταλλεύτηκαν οι Μάριν και Πινέδα με κινήσεις στον ενδιάμεσο χώρο. Ακόμη κι όταν η Ένωση δεν έβρισκε τελική προσπάθεια, κρατούσε τον αντίπαλο «καρφωμένο» χαμηλά.

Παράλληλα, ο Νίκολιτς ζήτησε από τους εξτρέμ του να συγκλίνουν εσωτερικά όταν η μπάλα βρισκόταν στην απέναντι πλευρά, δημιουργώντας υπεραριθμίες στον άξονα χωρίς να θυσιάζει την παρουσία των δύο φορ. Έτσι, ενώ θεωρητικά υστερούσε αριθμητικά στο κέντρο, πρακτικά κατάφερνε να το ελέγχει μέσα από σωστές αποστάσεις και γρήγορη κυκλοφορία. Η ανάπτυξη ξεκινούσε με υπομονή από χαμηλά, με τον Ρέλβας να δίνει την πρώτη κάθετη πάσα και τους χαφ να επιλέγουν πότε θα αλλάξουν ρυθμό. Το ρίσκο ήταν εμφανές στο ξεκίνημα, όμως όσο περνούσε η ώρα, το πλάνο απέδιδε, μετατρέποντας την ΑΕΚ σε μια ομάδα που ήλεγχε τον χώρο και τον χρόνο του αγώνα. Ένα ακόμη στοιχείο της προσέγγισης του Νίκολιτς ήταν η στοχευμένη πίεση μετά την απώλεια της μπάλας. Παρότι έπαιζε με δύο φορ, δεν άφηνε την πρώτη πάσα του ΠΑΟΚ ανεμπόδιστη. Οι Βάργκα και Γιόβιτς κατεύθυναν το παιχνίδι προς τα άκρα, εκεί όπου οι πλάγιοι της ΑΕΚ έκλειναν γραμμές πάσας και ανάγκαζαν τους γηπεδούχους σε μακρινές μεταβιβάσεις. Με αυτόν τον τρόπο, η Ένωση περιόρισε τις κάθετες επιθέσεις στον άξονα και έσπρωξε τον αντίπαλο σε παιχνίδι χαμηλότερης ποιότητας. Η πίεση δεν ήταν διαρκής, αλλά επιλεγμένη, σε συγκεκριμένα triggers, στοιχείο που έδειχνε δουλεμένο πλάνο και όχι αυθορμητισμό.

Επιπλέον, στο επιθετικό τρίτο, η ΑΕΚ επιχείρησε να «χτυπήσει» με γρήγορες αλλαγές κατεύθυνσης και γεμίσματα στην πλάτη της άμυνας, γνωρίζοντας ότι οι δύο φορ μπορούσαν να κερδίσουν μονομαχίες. Οι αποστάσεις μεταξύ των γραμμών της ήταν μικρές, γεγονός που της επέτρεπε να μαζεύει άμεσα τις δεύτερες μπάλες και να διατηρεί την πίεση. Όσο περνούσε η ώρα και ο ΠΑΟΚ έχανε ένταση, το σχέδιο του Νίκολιτς γινόταν πιο αποτελεσματικό: έλεγχος ρυθμού, υπομονή στην κυκλοφορία και εκμετάλλευση της παραμικρής αδυναμίας. Μπορεί να μην ήρθε το γκολ, όμως η συνολική διαχείριση έδειξε ομάδα με σαφή αγωνιστική ταυτότητα και ξεκάθαρη ιδέα για το πώς ήθελε να χτυπήσει το ντέρμπι.

Ράζβαν Λουτσέσκου

Το πλάνο του Ραζβάν Λουτσέσκου από την άλλη βασίστηκε στις τριγωνικές σχέσεις που δημιουργούσαν τα μπακ με τα χαφ και τους εξτρέμ, με στόχο να χτυπήσει την ΑΕΚ στον χώρο πίσω από το ανεβασμένο μπακ. Σε αρκετές περιπτώσεις η κυκλοφορία του ΠΑΟΚ ήταν σωστή, με γρήγορες αλλαγές πλευράς και προσπάθεια να βρεθεί ο παίκτης στην πλάτη της άμυνας. Ωστόσο, η έλλειψη δυνάμεων στο δεύτερο μέρος και οι περιορισμένες λύσεις από τον πάγκο δεν του επέτρεψαν να διατηρήσει την ίδια ένταση. Οι δύο ομάδες μοιράστηκαν από έναν βαθμό, έμειναν μερικώς ικανοποιημένες και συνεχίζουν την κούρσα για το πρωτάθλημα, σε μια μάχη που προμηνύεται μέχρι τέλους αμφίρροπη.

Στο πρώτο ημίχρονο, ο ΠΑΟΚ προσπάθησε να επιβάλει ρυθμό μέσα από συνεχείς μετατοπίσεις της μπάλας από τη μία πλευρά στην άλλη, επιδιώκοντας να τραβήξει την αμυντική τετράδα της ΑΕΚ εκτός θέσης. Τα μπακ ανέβαιναν ταυτόχρονα με τους εξτρέμ να συγκλίνουν, δημιουργώντας αριθμητικό πλεονέκτημα στα άκρα και δίνοντας τη δυνατότητα για επικίνδυνες σέντρες ή κοψίματα προς τα μέσα. Η ιδέα ήταν ξεκάθαρη: γρήγορη ανάπτυξη, κάθετο παιχνίδι και εκμετάλλευση της στιγμιαίας ανισορροπίας πριν προλάβει η ΑΕΚ να οργανωθεί αμυντικά.

Παρόλα αυτά, όσο περνούσε η ώρα, οι αποστάσεις μεγάλωσαν και η ένταση στην επανάκτηση μειώθηκε. Χωρίς την ίδια φρεσκάδα στις επιστροφές και με λιγότερη υποστήριξη στον άξονα, οι τριγωνικές συνεργασίες άρχισαν να γίνονται πιο προβλέψιμες. Η ΑΕΚ διάβασε καλύτερα τις μεταβιβάσεις προς τα άκρα και έκλεισε τους διαδρόμους, αναγκάζοντας τον ΠΑΟΚ σε πιο στατικό παιχνίδι. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα καλύτερα διαστήματά του ήταν από το 1ο μέχρι το 20ό λεπτό, όταν πίεσε ασφυκτικά και δημιούργησε τις πιο καθαρές του στιγμές, αλλά και από το 70ό έως το 90ό, όταν βρήκε ξανά ενέργεια και προσπάθησε με ένταση να εκμεταλλευτεί την έδρα και να βρει το γκολ της νίκης.